Verbum

анлайнавы слоўнік

кірна́ты

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	кірна́ты	кірна́тая	кірна́тае	кірна́тыя
Р.	кірна́тага	кірна́тай кірна́тае	кірна́тага	кірна́тых
Д.	кірна́таму	кірна́тай	кірна́таму	кірна́тым
В.	кірна́ты (неадуш.) кірна́тага (адуш.)	кірна́тую	кірна́тае	кірна́тыя (неадуш.) кірна́тых (адуш.)
Т.	кірна́тым	кірна́тай кірна́таю	кірна́тым	кірна́тымі
М.	кірна́тым	кірна́тай	кірна́тым	кірна́тых

Крыніцы: piskunou2012.

кірну́ць

‘падрамаць, паспаць удзень’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

кіро́ўна

прыслоўе

станоўч.	выш.	найвыш.
кіро́ўна	-	-

Крыніцы: piskunou2012.

кіро́ўнасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

кіро́ўны

прыметнік, адносны

Крыніцы: prym2009, sbm2012.

кіро́ўца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

кіро́ўшчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

кі́рпа

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

кірпава́ты

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	кірпава́ты	кірпава́тая	кірпава́тае	кірпава́тыя
Р.	кірпава́тага	кірпава́тай кірпава́тае	кірпава́тага	кірпава́тых
Д.	кірпава́таму	кірпава́тай	кірпава́таму	кірпава́тым
В.	кірпава́ты (неадуш.) кірпава́тага (адуш.)	кірпава́тую	кірпава́тае	кірпава́тыя (неадуш.) кірпава́тых (адуш.)
Т.	кірпава́тым	кірпава́тай кірпава́таю	кірпава́тым	кірпава́тымі
М.	кірпава́тым	кірпава́тай	кірпава́тым	кірпава́тых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

кірпано́сасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.