сумне́нне н., сумне́ў м. Zwéifel m -s, -;
у гэ́тым няма́ сумне́ння da gibt es kéinen Zwéifel, darüber kann kein [nicht der míndeste] Zwéifel bestéhen*, es ist nicht zu bezwéifeln;
гэ́та па-за ўся́кім сумне́ннем das steht áußer Zwéifel;
ста́віць пад сумне́нне што-н. etw. bezwéifeln, über etw. (A) Zwéifel hégen, etw. in Zwéifel zíehen*;
узніка́юць сумне́нні es kómmen Zwéifel [Bedénken], Zwéifel stéigen auf;
не застае́цца сумне́ння ў тым, што … es bestéht kein Zwéifel, dass …
сумне́ўны, сумні́цельны кніжн.
1. zwéifelhaft, frágwürdig;
сумне́ўны вы́падак Zwéifelsfall m -(e)s, -fälle;
сумне́ўная перава́га zwéifelhafter Vórzug [Vórteil, Gewínn];
2. (падазроны) verdächtig; frágwürdig;
сумне́ўная асо́ба éine frágwürdige Persón
сумно́жнік м. матэм. Multiplikátor m -s, -tóren
су́мны
1. lángweilig;
2. (які сумуе) tráurig, míssgestimmt;
3. (напр. пра вынік) kläglich, beklágenswert
сумнява́цца (у кім-н., у чым-н.) zwéifeln vi (an D), bezwéifeln vt (A), Zwéifel [Bedénken] hégen [trágen*];
мо́жна не сумнява́цца ў тым, што … es bestéht kéin Zwéifel, dass …
су́мчатыя мн. заал. Béuteltiere pl
сумы́сля, сумы́сна прысл. разм. ábsichtlich, mit Ábsicht, vórsätzlich; mútwillig (адмоўна)
сумы́сны рэдк. гл. наўмысны
сумясці́цца
1. (супасці) zusámmenfallen* vi (s); kongru¦ént sein;
2. (злучыцца) sich veréinigen