зна́ны (знакаміты ў якой-н. справе) ángesehen, námhaft
знаро́к прысл. ábsichtlich, mit Ábsicht; vórsätzlich;
◊
як знаро́к als ob sich álles gégen mich [uns, ihn і г. д.] verschwóren hätte
знасі́цца
1. sich ábnutzen, ábgenutzt sein; verschléißen* vi (s), sich verschléißen*; ábgetragen sein, schäbig sein [werden] (пра вопратку);
2. разм. (састарыцца) alt wérden [áussehen*]
знасі́цьI (абутак, адзенне) ábtragen* vt, ábnutzen vt
знасі́цьII (у адно месца) hínbringen* vt, híntragen* vt; fórttragen* vt, fórtbringen* vt
зна́тны
1. (высакародны, шляхецкі) ád(e)lig;
2. (выдатны паводле сваёй дзейнасці) ángesehen, námhaft
зна́ўца м. Kénner m -s, -; Sáchverständige (sub) m, f -n, -n; Fáchmann m -(e)s, -männer i -leute;
зна́ўца сваёй спра́вы Sáchkenner m -s, -; Kénner séines Fachs;
по́зіркам зна́ўцы mit Kénnerblick
знаха́р м. Quácksalber m -s, -, Kúrpfuscher m -s, -, Wúnderdoktor m -s, -en
знаха́рка ж. Kúrpfuscherin f -, -nen; Gesúndbeterin f -, -nen
знаха́рства н. Kurpfuscheréi f -, Quacksalberéi f -