Verbum

тампанава́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. тампанаваць.

тампанава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад тампанаваць.

тампанава́цца, ‑нуецца; незак.

Зал. да тампанаваць.

тампанава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак. і незак., што.

Спец. Увесці (уводзіць) тампон (тампопы); зрабіць (рабіць) тампанаду.

тампана́да, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.

Спец. Увядзенне ў рану або поласць тампона (тампонаў).

[Ням. Tamponade.]

тампана́ж, ‑у, м.

Спец. Запаўненне цэментам трэшчын, расколін у горных пародах, каб прадухіліць прасочванне вады з іх у буравыя свідравіны.

[Фр. tamponnage.]

тампана́жны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для тампанажу. Тампанажны цэмент.

тампана́цыя, ‑і, ж.

Спец. Тое, што і тампанада.

тампліе́р, ‑а, м.

Гіст. Член сярэдневяковага каталіцкага духоўна-рыцарскага ордэна.

[Фр. templier ад лац. templum — храм.]

тампо́н, ‑а, м.

Стэрылізаваны кавалачак ваты або марлі (бінту), які ўводзіцца ў рану або поласць для спынення крывацёку або для выдалення гною.

[Фр. tampon.]