Verbum

тамбурмажо́р, ‑а, м.

Галоўны палкавы барабаншчык у французскай арміі 17–19 стст. і ў рускай арміі 19 ст.

[Фр. tambour-major.]

тамбурмажо́рскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да тамбурмажора, які належыць яму. Тамбурмажорскае жазло.

та́мбурны ​¹, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да тамбура ​¹. Тамбурныя дзверы.

та́мбурны ​², ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да тамбуру ​²; выкананы тамбурам. Тамбурнае вязанне. // Прызначаны для тамбуру. Тамбурная іголка.

тамбуры́н, ‑а, м.

1. Ударны народны музычны інструмент, род бубна (пашыраны на поўдні Еўропы).

2. Барабан з падоўжаным корпусам (пашыраны на поўдні Францыі, у Правансе).

[Іт. tamburino.]

тамга́, ‑і, ДМ ‑мзе, ж.

Гіст.

1. Кляймо, метка на чым‑н. як знак уласнасці (першапачаткова ў родавым грамадстве манголаў). // Пячаць, пячатка.

2. Гандлёвая пошліна ў Старажытнай Русі ў 13–15 стст., якую бралі, ставячы спецыяльнае кляймо на тавар.

[Цюрк.]

тамі́л,

гл. тамілы.

тамі́лка,

гл. тамілы.

тамі́лы, ‑аў; адз. таміл, ‑а, м.; тамілка, ‑і, ДМ ‑лцы; мн. тамілкі, ‑лак; ж.

Народ, які жыве ў Індыі, Шры-Ланка, Малайзіі, Бірме, Аўстраліі.

тамі́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Прызначаны для тамлення якога‑н. матэрыялу, рэчыва. Тамільная печ. Тамільная камера.

тамі́льскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да тамілаў, які належыць, уласцівы ім. Тамільская культура. Тамільская мова.