паску́дства, ‑а, н.
Разм. груб.
1. Бруд, нечыстоты. [Жывіцкі:] — Ты гатоў усякае паскудства далонямі мясіць. Не ідзеш ты ў вялікую добрую работу, а ўсё нюхаеш, рыбку ловіш... Чорны. // Пра каго‑н. дрэннага, пра што‑н. дрэннае, непрыстойнае. [Раман] памятаў, што Мікіта Бычок, гэтае паскудства, абібок і злодзей, лез да яго цалавацца. Чарнышэвіч. Лабановіч пазірае на рысунак, і па губах прабягае іранічная ўсмешка. Потым ён хапае газетку і шпурляе кудысь у куток. — Паскудства! — гаворыць сам сабе. Колас. [Гунава:] — Ён мне гаворыць рознае паскудства і спадзяецца на прыдворнае з ім абыходжанне... Самуйлёнак.
2. Дрэнны, агідны ўчынак. — Бі, яго, хлопцы, каб не рабіў паскудства людзям! Галавач. [Бацька:] Усё роўна не дагледзіш, калі зноў захоча якое паскудства зрабіць. Губарэвіч.
паску́льваны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад паскульваць.
паску́львацца, ‑аецца; ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца; зак.
Разм. Скуліцца — пра ўсё, многае або пра ўсіх, многіх.
паску́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Разм. Скуліць усё, многае або ўсіх, многіх.
паскупе́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
Стаць скупым, скупейшым. Былы ясенец Пракоп Зязюля.. пад старасць ці паскупеў, ці жонка адвучыла — выпіваў рэдка. Арочка. — Няма пашы. Надоі паскупелі. Дуброўскі.
паскупі́цца, ‑скуплюся, ‑скупішся, ‑скупіцца; зак.
Праявіць скупасць, празмерную эканомію. Мікодым, хоць і быў жмінда, на гэты раз не паскупіўся. Сабаленка. У нядзелю пайшла Маўра на базар прадаваць шчаўе... Да базары паскупілася пусціць дзешавей, прасядзела ледзь не да вечара. Сяркоў. — Сёння Амархан не паскупіўся, плоў прыгатаваў, — адказаў Мікола. Даніленка. // на што. Даць, выказаць мала чаго‑н. Паскупіцца на пахвалу. □ Але ж яшчэ не было такога, каб паляўнічы паскупіўся на фарбы для апісання велічыні той дзічы, якую ён упаляваў. Якімовіч.
паску́пліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Скуліць усё, многае або ўсіх, многіх.
паску́рчваны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад паскурчваць.
паску́рчвацца, ‑аецца; ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца; зак.
Скурчыцца — пра ўсіх, многіх або пра ўсё, многае.
паску́рчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Скурчыць усіх, многіх або ўсё, многае.