Verbum

пладаво́дчы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пладаводства. звязаны з ім.

пладаго́нны, ‑ая, ‑ае.

Які служыць для выгнання, вытручвання плода (у 2 знач.). Пладагонныя сродкі.

пладажы́л, ‑а, м.

Шкодны жук сямейства даўганосікаў, які адкладвае яйкі ў плады розных дрэў.

пладажэ́рка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.

Шкодны матылёк, вусень якога корміцца пладамі. Для вылоўлівання вусеняў пладажэркі і часткова даўганосіка накладваюцца лоўчыя паясы. «Беларусь».

пладаза́вязь, ‑і, ж.

Тое, што і завязь.

пладазбо́р, ‑у, м.

Збор пладоў; збор ураджаю палёў, садоў, агародаў.

пладазме́н, ‑у, м.

Плодапераменная сістэма земляробства.

пладазме́ннасць, ‑і, ж.

Уласцівасць пладазменнага.

пладазме́нны, ‑ая, ‑ае.

Заснаваны на пладазмене.

пладалі́сцік, ‑а, м.

Відазменены ліст у кветках пакрытанасенных раслін, на якім развіваецца семязавязь.