Verbum

і́сны, ‑ая, ‑ае.

1. Які існуе, маецца ў рэальнасці. Цяпер ужо Каралькоў крычаў на ўсё поле, абвінавачваючы мяне ва ўсіх грахах, існых і выдуманых. Шамякін.

2. у знач. наз. і́снае, ‑ага, н. Тое, што існуе ў рэальнасці. Прымаць жаданае за існае. □ Нават маўклівы матэматык Рамашка не стрымаўся, каб не сказаць колькі слоў у абарону дакладных навук, без якіх, як ён адзначыў, нельга ўявіць нічога існага на зямлі. Дамашэвіч.

3. Сапраўдны, рэальны. — У нас ёсць адзін селянін, Шкробат Тарэнта. Ён самы існы п[рыхільнік] справядлівасці. Галавач.

ісо́п, ‑у, м.

Шматгадовая травяністая або кустовая расліна сямейства губакветных, лісце якой змяшчае пахучы алей.

[Грэч. hyssōpos — трава.]

ісо́павы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да ісопу. Ісопавы алей.

іспа́нец,

гл. іспанцы.

іспані́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Спецыяліст у галіне іспаністыкі.

іспані́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да іспаніст.

іспані́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Сукупнасць навук, якія вывучаюць мову, літаратуру і культуру іспанцаў.

іспа́нка ​¹,

гл. іспанцы.

іспа́нка ​², ‑і, ДМ ‑нцы, ж.

Адна з цяжкіх форм грыпу.

іспа́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да Іспаніі, іспанцаў, належыць ім. Іспанскі танец. Іспанская мова.

іспа́нцы, ‑аў; адз. іспанец, ‑нца, м.; іспанка, ‑і, ДМ ‑нцы; мн. іспанкі, ‑нак; ж.

Народ, асноўнае насельніцтва Іспаніі.