падцкава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; ‑куём, ‑куяце; зак., каго на каго-што, з дадан. сказам і без дап.
Тое, што і нацкаваць. Падцкаваць на нядобры ўчынак. □ З палаючымі вачыма .. па балоце хадзіў Мікола з самадз[елка]вай стрэльбай, набітай кулямі... — Стрэльні, Мікола! Падцкуй! — Ой, глядзі, брат?! Як стрэльнуць, дык і свету не ўбачыш! Нікановіч.
падцко́ўвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да падцкоўваць.
падцко́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да падцкаваць.
падцмо́кваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.
Разм. Цмокаць нягучна або ў такт чаму‑н. Падцмокваць языком. □ Нашы людзі трывалыя: што ім жаласнае ні гавары, будуць слухаць, падцмокваць, памогуць бяду бедаваць, а слязы з вока не ўпусцяць. Калюга.
падцмо́кнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.
Аднакр. да падцмокваць.
падцукрава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., што.
Зрабіць крыху салодкім або больш салодкім. Падцукраваць кампот.
падцукро́ўвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да падцукроўваць.
падцукро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да падцукраваць.
падцырава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад падцыраваць.
падцырава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак.
Зацыраваць збольшага, наспех, у асобных месцах. Падцыраваць пальчаткі.