падпра́віць, ‑праўлю, ‑правіш, ‑правіць; зак., каго-што.
1. Паправіць крыху, у некаторых месцах; выправіць. [«Буржуй»] загадаў пафарбаваць вагон, падправіць дах, змяніць некалькі дошак у падлозе. Лынькоў. Лоўгач перачытаў.. [артыкул], трохі падправіў, замяніў асобныя словы і там, дзе гаворка ішла аб задачах зеленгаса, рашыў дапісаць цэлы абзац. Савіцкі. // Прывесці ў парадак, надаць належны выгляд. Малады ўрач сеў зручней, непрыкметна падправіў капялюш і плашч. Шамякін. Нават больш за сабой [Ніна] наглядаць стала. Косы падправіць, хустку прыгажэй завяжа. Галавач.
2. Разм. Аднавіць, палепшыць, наладзіць што‑н. разбуранае, заняпалае. Завод [Хурс] падправіў і пусціў так, як ішоў і раней. Чорны. Душа [Сузона] поўнілася спакоем і ўпэўненасцю: прыеду, за зямельку вазьмуся, падпраўлю гаспадарку. Галавач.
3. Разм. Крыху паправіць чыё‑н. здароўе; падлячыць. Аляксей заўважыў цяпер, што шчочкі.. [дачкі] нездарова блеклыя.., локцік завостраны, пальчыкі тонкія. «Трэба падправіць дзяўчынку», — падумаў ён з пяшчотаю і з жалем. Мележ.
падпрага́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. падпрагаць — падпрэгчы.
падпрага́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да падпрэгчыся.
2. Зал. да падпрагаць.
падпрага́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да падпрэгчы.
падпра́жаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад падпражыць.
падпра́жвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да падпражыцца.
2. Зал. да падпражваць.
падпра́жваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да падпражыць.
падпра́жыцца, ‑жыцца; зак.
Пражачыся, стаць гатовым. Гарох падпражыўся.
падпра́жыць, ‑жу, ‑жыш, ‑жыць; зак., што і чаго.
Пражачы, прыгатаваць для яды. [Іван Сцяпанавіч:] — Гэтае ж самае насенне, калі яго падпражыць і пасля змалоць альбо стаўчы, спажываецца як кава. Дубоўка.
падпра́паршчык, ‑а, м.
У царскай арміі — вышэйшае унтэр-афіцэрскае званне. // Асоба, якая мела гэтае званне.