прылі́ўны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да прыліву, утвараецца прылівам (у 2 знач.). Прыліўная хваля. Прыліўнае цячэнне.
прылі́цца, ‑льецца; зак.
Разм. Тое, што і прыліць (у 1, 3 знач.).
прылі́цце, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыліць.
прылі́ць, ‑лью, ‑льеш, ‑лье; ‑льём, ‑льяце і ‑лію, ‑ліеш, ‑ліе; ‑ліём, ‑ліяце; пр. прыліў, ‑ліла, ‑ліло; заг. прылі; зак.
1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Падступіць, прыцячы, хлынуць (пра вадкасць). Хваляй прыліла кроў да галавы — стала горача, стукнула ў скронях, здалося, што паволі крутнулася зямля. Дамашэвіч.
2. што і чаго. Разм. Дадаць чаго‑н. вадкага, да ліць.
3. (1 і 2 ас. не ўжыв.); перан. Раптоўна ўзнікнуць, ахапіць каго‑н. (пра якое‑н. пачуццё). Хваля гневу і энергіі прыліла да сэрца. Маўр. Новая хваля сораму прыліла да .. [Крысцінінага] стомленага, бледнага твару, пазбавіла яе мовы. Васілевіч. У пяць разоў больш прыліло ў Ігнася злосці. Чорны.
прылі́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад прылічыць.
прыліча́цца, ‑аецца; незак.
Зал. да прылічаць.
прыліча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прылічыць.
прылі́чванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прылічваць — прылічыць.
прылі́чвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да прылічваць.
прылі́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прылічыць.