Verbum

праме́жнасць, ‑і, ж.

Частка цела паміж заднепраходнай адтулінай і знешнімі палавымі органамі (у чалавека і пазваночных жывёл).

праме́жны, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і прамежкавы.

праменепадо́бны, ‑ая, ‑ае.

Які нагадвае сабой прамені.

праменепраламле́нне, ‑я, н.

Спец. Змена кірунку светлавога праменя пры пераходзе з аднаго асяроддзя ў другое.

праменепраламля́льнасць, ‑і, ж.

Спец. Здольнасць мяняць кірунак светлавога праменя. Праменепраламляльнасць шкла.

праме́ністы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і прамяністы.

праме́ніцца, ‑менюся, ‑менішся, ‑меніцца; незак.

Тое, што і прамянець.

праме́ніць, ‑маніць; незак.

Тое, што і прамяніць.

праме́ннасць, ‑і, ж.

Уласцівасць праменнага, прамяністага.

праме́нне, ‑я, н., зб.

Прамені. Яшчэ не знікне снег з нізін Пад сонечным праменнем, Як у цяпліцы ў нас раслін Узыйдзе ўжо насенне. Аўрамчык. Праменне зор Крамля сівога дужэй мячоў, мацней гармат. Дубоўка.