праважа́ты, ‑ага, м.
Разм. Той, хто суправаджае каго‑н. з мэтай аховы яго або каб паказаць дарогу. Праважаты наш начаваць не застаўся, як ні ўгаворвалі яго партызаны, ведаючы, што можна ў такую завіруху збіцца з дарогі ў полі. Шамякін. // Той, хто праводзіць каго‑н. на поезд, самалёт і пад. Правадніца папярэдзіла праважатых, каб пакінулі вагон. Васілевіч.
праважда́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Разм. Патраціць многа часу на што‑н. [Балагол:] — Каб не твой конь, дык мы ўсю ночку тут праваждаліся б... С. Александровіч. [Мікола] нейкі час праваждаўся з самаробная мінай — прыладжваў да толу ўзрывальнік. Новікаў.
праваздо́льнасць, ‑і, ж.
Спец. Здольнасць мець права і несці абавязкі.
праваздо́льны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае праваздольнасць.
правазі́ць, ‑важу, ‑возіш, ‑возіць; зак., каго-што.
Вазіць некаторы час.
правазна́вец, ‑знаўца, м.
Уст. Тое, што і прававед.
правазна́ўства, ‑а, н.
Уст. Сукупнасць навук аб праве; юрыспрудэнцыя.
правазны́, ‑ая, ‑ое.
Які мае адносіны да правозу. Правазная здольнасць чыгункі. // Які спаганяецца за правоз.
правакава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад правакаваць.
правакава́цца, ‑куецца; незак.
Зал. да правакаваць.