прабурча́ць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак.
1. Абазвацца бурчаннем. Сабака прабурчаў.
2. што. Разм. Сярдзіта, невыразна прамармытаць што‑н. — Дзецям спаць пара! — незадаволена прабурчала Валя. Шыцік.
3. што і без дап. Бурчаць некаторы час. Прабурчаць увесь дзень.
прабуры́ць, ‑буру, ‑бурыш, ‑бурыць; зак., што.
1. Прасвідраваць буравымі інструментамі.
2. і без дап. Бурыць некаторы час.
прабыва́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прабываць — прабыць.
прабыва́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прабыць.
прабы́ць, ‑буду, ‑будзеш, ‑будзе; зак.
1. Пражыць, правесці некаторы час дзе‑н. Такім чынам у Вепрах прабыў Саўка дзён тры ці чатыры. Колас.
2. Праслужыць, прапрацаваць некаторы час у якасці каго‑н. А Рыгор .. так і прабыў польскім абознікам нешта вельмі доўга. Чорны.
3. Пражыць, правесці час якім‑н. спосабам. — Наеліся дзеткі малака. Што я ім пастаўлю? Вады хіба пасалю? Гэта ж твая ўсё донечка любая! — Прабудуць дзень як і бег малака. Сабаленка.
прабяга́цца, ‑аецца; незак.
Зал. да прабяга́ць (гл. прабегчы ў 1, 4 і 5 знач.).
прабяга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прабегчы.
прабялі́цца, ‑беліцца; зак.
Спец. Атрымаць белую афарбоўку (пра палатно, паперу і пад.).
прабялі́ць, ‑бялю, ‑беліш, ‑беліць; зак., што.
1. Пафарбаваць белым. // Спец. Падвергнуць спецыяльнай апрацоўцы, каб зрабіць белым. Прабяліць цукар.
2. і без дап. Бяліць некаторы час. Прабяліць увесь дзень.