прабіра́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прабрацца.
2. Зал. да прабіраць.
прабіра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прабраць.
прабі́рка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.
Шкляная трубачка з дном, якая выкарыстоўваецца ў лабараторнай практыцы. У кутку стаяў стол, а на ім мноства прабірак і шклянак. Асіпенка.
прабі́рны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае адносіны да прабіравання. Прабірнае кляймо.
прабі́ршчык, ‑а, м.
Спец. Спецыяліст па вызначэнню колькасці каштоўных металаў у сплавах.
прабі́ршчыца, ‑ы, ж.
Спец. Жан. да прабіршчык.
прабітны́, ‑ая, ‑ое.
Разм. Тое, што і прабіўны (у 2 знач.). Прабітная і хітрая, .. [Аўдотка] табе ўсюды дапне. Вітка.
прабі́ты, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад прабіць.
прабі́ўка, ‑і, ДМ ‑біўцы, ж.
Дзеянне паводле дзеясл. прабіваць — прабіць (у 1, 2 знач.).
прабіўны́, ‑ая, ‑ое.
1. Які прабівае што‑н., мае здольнасць прабіваць. Прабіўная сіла снарада.
2. Разм. Які можа дабіцца, дамагчыся чаго‑н. нягледзячы на цяжкасці; настойлівы. — Бачылі, якая моладзь расце. — Прабіўная, — адказаў Гамбіцкі. — Адукаваная, — уздыхнуў Кушнер. Шамякін.