Verbum

піро́жнік, ‑а, м.

Уст. Той, хто пячэ або прадае пірагі.

піро́жніца, ‑ы, ж.

1. Уст. Жан. да пірожнік.

2. Форма для пірожнага.

піро́жны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пірага. // Прызначаны для пірага. Пірожнае цеста.

піро́метр, ‑а, м.

Спец. Прылада для вымярэння высокіх тэмператур.

[Грэч. pýr — агонь і metreō — мераю.]

піро́п, ‑у, м.

Каштоўны камень чырвонага колеру, разнавіднасць граната.

[Ад грэч. pȳrōpós — вогнепадобны.]

пірс, ‑а, м.

Спец. Партовае збудаванне для прычалу суднаў з двух бакоў. Тамара сачыла з акна кватэры, калі прыходзіць карабель, і прыбягала на пірс. Мыслівец.

[Англ. pier, мн. piers — слуп, прыстань.]

піруэ́т, ‑а, М ‑руэце, м.

Поўны паварот усяго цела на наску адной нагі ў танцы.

[Фр. pirouette.]

піры́т, ‑у, М ‑рыце, м.

Мінерал жоўтага колеру ў выглядзе зярністых мас з металічным бляскам; серны або жалезны калчадан.

[Ад грэч. pýr — агонь.]

піры́тавы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пірыту.

піры́тны, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і пірытавы.