перагну́ць, ‑гну, ‑гнеш, ‑гне; ‑гнём, ‑гняце; зак., што.
1. Сагнуць у дзве столкі, пад вуглом, дугой. Перагнуць ліст паперы папалам.
2. Сагнуць больш, чым трэба.
3. перан.; і без дап. Дапусціць перагіб (у 2 знач.). [Антон Рыгоравіч:] — Тут мы, відаць, перагнулі: навалілі на калгас імя Леніна больш, чым можна. Хадкевіч.
•••
Перагнуць палку — упасці ў крайнасць, перастарацца.
перагнюсі́ць, ‑гнюшу, ‑гнюсіш, ‑гнюсіць; зак., што.
Разм. Загнюсіць усё, многае.
пераго́львацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да перагаліцца.
2. Зал. да перагольваць.
пераго́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да перагаліць.
пераго́н 1, ‑у, м.
1. Дзеянне паводле дзеясл. пераганяць — перагнаць (у 1 знач.).
2. Участак чыгункі, шашы паміж дзвюма станцыямі, прыпынкамі. Жылі мы ў казарме на перагоне між станцыямі Магілёў і Лотва. Лынькоў. // у знач. прысл. пераго́намі. З перапынкамі. Свежы і мяккі пасля дажджу вецер дыхаў перагонамі, дрэвы то заціхалі, то неяк жаласна і раптоўна шалясцелі густым лісцем. Адамчык.
пераго́н 2, ‑у, м.
1. Малако, абястлушчанае на сепаратары.
2. Прадукт адгонкі парай; адгон.
пераго́начны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да перагонкі (у 1 знач.). Перагоначны пункт.
пераго́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак, ж.
1. Дзеянне паводле дзеясл. пераганяць — перагнаць (у 1 знач.).
2. Спец. Расшчапленне цвёрдых або вадкіх рэчываў награваннем. Сухая перагонка.
пераго́нны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да перагонкі (у 2 знач.). Перагонныя заводы. // Які прызначаны, служыць для перагонкі. Перагонны апарат.
2. Які мае адносіны да перагону 1 (у 1 знач.), перагонкі (у 1 знач.).
пераго́рнуты, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад перагарнуць.
пераго́ртванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. перагортваць — перагарнуць, перагартаць.