валі́ць1, ✂; незак.
-
Прымушаць падаць.
- Бура валіць лес.
- В. з ног.
- В. дрэвы (сячы, пілаваць; спец.).
-
Скідаць у вялікай колькасці, складаць без разбору.
- В. усё ў адну кучу (таксама перан. змешваць неаднолькавыя рэчы, з’явы, не бачыць
розніцы паміж імі).
-
перан., што, на каго-што. Перакладаць (адказнасць, віну, работу і пад.) на каго-, што-н.
(разм.).
- В. віну на другіх.
- В. усё на абставіны.
|| зак. паваліць, ✂ і зваліць, ✂.
|| наз. валка, ✂.
валі́ць2, ✂; незак.
-
Ісці, рухацца натоўпам або падаць, паднімацца ў вялікай колькасці (разм.).
- Натоўп валіць.
- Пара валіць.
-
валі (-це). Ужыв. як пабуджэнне да дзеяння (разм.).
-
Качаючы, збіваць з воўны.
|| зак. паваліць, ✂ і зваліць, ✂.
- Паваліў снег.
- Паваліць (зваліць) усю воўну.
|| наз. валенне, ✂.
валкава́ць, ✂; незак.
Зграбаць скошаную траву, збажыну і пад. ў валкі.
валлекава́ты, ✂ (разм.).
З вялікім валляком.
|| наз. валлекаватасць, ✂.
валлё, ✂, н.
Пашыраная частка стрававода ў птушак, насякомых, малюскаў, дзе папярэдне перапрацоўваецца ежа.
|| прым. валлёвы, ✂.
вало́к, ✂, м.
Доўгая града згрэбенага сена, збажыны і пад.