Verbum

бра́згацца, ✂; незак. (разм.).

Стукацца.

• Нехта бразгаецца ў дзверы.

бра́згаць, ✂; незак.

Утвараць кароткія звонкія гукі, удараючы чым-н. па металічных, шкляных і інш. прадметах.

• Б. вёдрамі.

◊

• Бразгаць зброяй (кніжн.) — пагражаць вайной.

|| аднакр. бразнуць, ✂.

|| зак. пабразгаць, ✂.

|| наз. бразганне, ✂.

бразго́тка, ✂, ж. (разм.).

Дзіцячая цацка, якая пры ўзмахванні бразгае, утварае траскучыя гукі.

|| прым. бразготачны, ✂.

бразджа́ць, ✂; незак.

Утвараць дрыготкія гукі.

• Шыбы ў вокнах б.

бра́знуцца, ✂; зак. (разм.).

Моцна, з сілай упасці; грымнуцца, грукнуцца.

• Б. аб падлогу.

бра́знуць, ✂; зак.

1. гл. бразгаць.

2. З сілай кінуць, паваліць, выклікаўшы шум; грымнуць.

   • Б. аб зямлю.

3. перан. Пазваніць па тэлефоне каму-н (разм.).

   • Бразні мне гадзін у дзевяць.

бразь, выкл. у знач. вык.

Ужыв. ў знач дзеясл. бразнуць, бразнуцца.

• А ён лыжку б. аб стол.

брак, ✂, м.

1. Недабраякасныя тавары: прадметы вытворчасці, якія маюць тую ці іншую загану.

2. Адсутнасць, недахоп чаго-н.

   • Б. паперы.

бракава́ны, ✂.

Які мае заганы, недабраякасны.

• Бракаваныя вырабы.

бракава́ць, ✂; незак.

1. Прызнаваць што-н недабраякасным, заганным.

   • Б. тавар.

2. безас. Быць у недастатковай колькасці; не хапаць.

   • Бракуе ведаў.

|| зак. забракаваць, ✂.

|| наз. бракаванне, ✂ і бракоўка, ✂.

|| прым. браковачны, ✂.