Verbum

смыкаць, ✂; незак. (разм.).

1. Выскубваць кудзелю пры прадзенні.

   • С. кудзелю.

2. Тузаць за што-н.

   • С. за рукаў.
   • С. цыбулю з вянка.

|| аднакр. смыкнуць, ✂.

|| зак. насмыкаць, ✂.

|| наз. смыканне, ✂.

смылець, ✂; незак. (разм.).

1. Пячы, балець (ад апёкаў, ран і пад.).

   • Смылелі папечаныя пальцы.

2. перан. Пра душэўны боль: мучыць, непакоіць.

   • Смыліць душа па сыне.

3. Слаба, без полымя гарэць; тлець.

   • Ледзь смыляць у печы сырыя палены.

|| наз. смыленне, ✂.

смычок, ✂, м.

1. Тое, што і смык.

2. Прылада для трапання шэрсці.

|| прым. смычковы, ✂.

• Смычковыя інструменты.

смяглы, ✂.

Тое, што і смаглы.

смягнуць, ✂; незак.

Тое, што і смагнуць.

|| зак. высмягнуць, ✂.

смялець, ✂; незак.

Рабіцца смелым, смялейшым, рашучым.

|| зак. асмялець, ✂ і пасмялець, ✂.

смяльчак, ✂, м. (разм.).

Смелы чалавек.

• Такога смельчака трэба пашукаць.

смярдзець, ✂; незак.

Вылучаць смурод, дрэнны пах.

• Ва ўсёй хаце смярдзела нечым кіслым і гнілым.

смярдзючка, ✂, ж.

1. Невялічкі драпежны звярок з каштоўным футрам, які выдзяляе рэзкі смярдзючы пах; скунс.

2. Назва розных раслін (траў), якія маюць моцны непрыемны пах.

смярдзючы, ✂.

Які вылучае смурод; смуродны.

• С. дым.

|| наз. смярдзючасць, ✂.