Verbum

сенсацыйны, ✂.

Які выклікае сенсацыю.

• Сенсацыйныя падзеі.
• Сенсацыйная навіна.

|| наз. сенсацыйнасць, ✂.

сенсацыя, ✂, ж.

1. Моцнае ўражанне ад якой-н. падзеі.

   • Кніга выклікала сенсацыю.

2. Падзея, паведамленне, якія выклікаюць такое ўражанне.

   • Газетная с.

сенсорны, ✂, (спец.).

Звязаны з пачуццямі, з органамі пачуццяў.

• Сенсорнае выхаванне.
• Сенсорная рэакцыя.

сенсуалізм, ✂, м.

Філасофскі кірунак, які прызнае адчуванне, успрыманне адзінай крыніцай пазнання.

|| прым. сенсуалістычны, ✂.

сенсуаліст, ✂, м.

Паслядоўнік сенсуалізму.

|| ж. сенсуалістка, ✂.

сенсуальны, ✂.

Заснаваны на суб’ектыўных пачуццях, адчуваннях.

|| наз. сенсуальнасць, ✂.

сентыменталізм, ✂, м.

1. Напрамак у літаратуры і мастацтве 18 — пач. 19 стст., які характарызуецца асаблівай увагай да духоўнага жыцця чалавека, пачуццёвасцю і ідэалізаваным паказам людзей, жыццёвых сітуацый, прыроды.

2. Сентыментальныя (у 2 знач.) адносіны да чаго-н. (кніжн.).

|| прым. сентыменталісцкі, ✂.

сентыменталіст, ✂, м.

Прадстаўнік сентыменталізму (у 1 знач.).

|| прым. сентыменталісцкі, ✂.

сентыментальнасць, ✂, ж.

1. гл. сентыментальны.

2. Сентыментальныя паводзіны, сентыментальны ўчынак.

   • Не трэба сентыментальнасцей.

сентыментальнічаць, ✂; незак. (разм.).

1. Быць сентыментальным (у 2 знач.).

2. перан., з кім. Абыходзіцца з кім-н. празмерна мякка, паблажліва.

   • Не сентыментальнічай з гэтым гультаём!