Verbum

прыстасавальнасць, ✂, ж.

П. арганізма да асяроддзя.

прыстасавальніцтва, ✂, н.

Паводзіны прыстасаванца.

|| прым. прыстасавальніцкі, ✂.

• Прыстасавальніцкая палітыка.

прыстасаванасць, ✂, ж.

Прыгоднасць, адпаведнасць якім-н. умовам.

• П. да жыцця.

прыстасаванец, ✂, м. (пагард.).

Чалавек, які прыстасоўваецца да абставін, утойваючы свае сапраўдныя погляды.

|| ж. прыстасаванка, ✂.

прыстасаванне, ✂, н.

1. гл. прыстасавацца, -ць.

2. Прадмет, любое ўстройства, пры дапамозе якога выконваецца якое-н. дзеянне, работа; увогуле — прыбор, механізм.

   • П. для заціску дэталі.
   • Фільтравальнае п.

прыстасаванства, ✂, н. (пагард.).

Тое, што і прысавальніцтва.

прыстасавацца, ✂; зак.

Асвоіўшыся з чым-н., набыць патрэбныя навыкі, уменне.

• П. да абставін.
• П. да новых умоў жыцця.

|| незак. прыстасоўвацца, ✂.

|| наз. прыстасаванне, ✂ і прыстасоўванне, ✂.

|| прым. прыстасавальны, ✂.

• Прыстасавальныя ўласцівасці.
• Прыстасавальная афарбоўка насякомых.

прыстасаваць, ✂; зак.

1. Зрабіць прыгодным, прымяніць для чаго-н.

   • П. будынак пад клуб.

2. што да чаго. Прымеркаваць да чаго-н. у часе.

   • П. паездку да свята.

|| незак. прыстасоўваць, ✂.

|| наз. прыстасаванне, ✂ і прыстасоўванне, ✂.

прыстаў, ✂, м.

1. У царскай Расіі: начальнік паліцыі невялікага адміністрацыйнага раёна.

   • Участковы п.

2. У Старажытнай Русі: службовая асоба, прыстаўленая да якой-н. справы для нагляду. Судовы прыстаў — у царскай Расіі: судовы выканаўца.

прыстаўка, ✂, ж.

1. Тое, што прыстаўлена, далучана да чаго-н.

   • Магнітафонная п.

2. У граматыцы: частка слова, марфема, якая стаіць перад коранем, прэфікс.

|| прым. прыставачны, ✂.

• Прыставачныя дзеясловы.