Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

перакалець, ; зак. (разм.).

Перамерзнуць, моцна змерзнуць.

  • Перакалеў, едучы дамоў.

перакалечыць, ; зак. (разм.).

Пакалечыць усіх, многіх або ўсё, многае.

  • Вайна перакалечыла людзей.

перакалоць1, ; зак.

Раскалоць усё, многае.

  • П. усе дровы.

|| незак. пераколваць, .

перакалоць2, ; зак.

  1. Прыкалоць іначай або ў другім месцы.

    • П. значок.
  2. Закалоць усіх, многіх.

    • П. свіней.

|| незак. пераколваць, .

пераканальны, (разм.).

Тое, што і пераканаўчы.

|| наз. пераканальнасць, .

перакананасць, і пераконанасць, , ж.

Цвёрдая ўпэўненасць у чым-н.

  • Сцвярджаць што-н. з вялікай перакананасцю.

перакананне, , н.

  1. гл. пераканаць.

  2. мн. -яў. Цвёрды, непахісны погляд на што-н., упэўненасць.

    • Адстойваць свае перакананні.

перакананы, .

  1. Цвёрда ўпэўнены ў чым-н., які выражае ўпэўненасць.

    • П. ў сваёй праваце.
    • Гаварыць перакананым тонам.
    • Пераканана (прысл.) сцвярджаць.
  2. Непахісны ў сваіх поглядах.

    • П. матэрыяліст.

пераканаўчы, .

Які прымушае паверыць у правільнасць, праўдзівасць чаго-н.; пранікнуты сілай перакананасці.

  • П. факт.

|| наз. пераканаўчасць, .

пераканацца, ; зак.

Упэўніцца ў чым-н., паверыць у што-н.

  • П. ў неабгрунтаванасці падазрэнняў.
  • Я пераканаўся, што па-другому тут не зробіш.

|| незак. пераконвацца, .