Verbum

народніцтва, ✂, н.

Грамадска-палітычны рух у Расіі ў другой палове 19 ст., які ідэалізаваў сялянскую абшчыну і імкнуўся цераз яе ажыццявіць ідэі сялянскай дэмакратыі і пераходу да сацыялізму, мінуючы капіталізм.

|| прым. народніцкі, ✂.

народны, ✂.

1. гл. народ.

2. Які належыць усяму народу, дзяржаўны.

   • Народная інтэлігенцыя.
   • Народная гаспадарка

3. Цесна звязаны з народам, уласцівы духу народа, яго культуры, светапогляду.

   • Народная паэзія.

4. У назвах некаторых устаноў, арганізацый, пасад: выбраны народам, які ажыццяўляецца прадстаўнікамі народа.

   • Н. суд.
   • Н. кантроль.

5. У складзе ганаровых званняў, якія надаюцца дзеячам культуры.

   • Н. паэт.
   • Н. мастак.
   • Н. настаўнік.

|| наз. народнасць, ✂.

нарокам, прысл. (разм.).

Жартам, не ўсур’ёз.

• Я н. так сказаў.

наросхрыст, прысл.

Расшпіліўшыся, расхінуўшы краі вопраткі.

• Паліто н.
• Душа н. (перан. пра адкрытага, шчырага чалавека).

нарты, ✂, ж.

Доўгія, вузкія сані ў народаў Поўначы для язды на сабаках або аленях.

|| прым. нартавы, ✂. Н. шлях.

нарубіць, ✂; зак. (спец.).

Вырубіць, здабыць у шахце (пра каменны вугаль).

• Н. вугалю.

нарукаўнік, ✂, м.

Чахол, які надзяваецца зверху рукавоў сарочкі, пінжака (да локцяў) для аховы іх ад забруджвання, зносу ў час работы.

нарукаўны, ✂.

Які знаходзіцца на рукаве.

• Н. знак.
• Нарукаўная павязка.

наруку, прысл. (разм.).

Выгадна, зручна, дарэчы.

• Гэта яму н.

наручнікі, ✂, м.

Металічныя кольцы, злучаныя ланцужком, якія надзяваюцца на рукі злачынцам, зняволеным.