Verbum

нарміраваць, ✂; зак. і незак.

Увесці (уводзіць), устанавіць (устанаўліваць) нормы.

• Н. заработную плату.

|| наз. нарміраванне, ✂ і нарміроўка, ✂.

|| прым. нарміровачны, ✂.

нарміроўшчык, ✂, м.

Спецыяліст па нарміроўцы чаго-н.

|| ж. нарміроўшчыца, ✂.

нарог, ✂, м.

Частка плуга, якая падразае пласт зямлі знізу і перадае яго на адвал.

|| прым. нарожны, ✂.

народ, ✂, м.

1. Усё насельніцтва пэўнай дзяржавы, жыхары краіны.

   • Н. Беларусі.

2. Працоўная маса насельніцтва той ці іншай краіны.

   • Просты н.
   • Выхадцы з народа.

3. Розныя формы гістарычных супольнасцей (племя, народнасць, нацыя).

   • Беларускі н.

4. -у, толькі адз. Вялікая група людзей.

   • На мітынг прыйшло многа народу.

|| прым. народны, ✂.

• Народная творчасць.

народазнаўства, ✂, н.

Сістэма навук, якія вывучаюць культуру і быт народаў, этнаграфія.

|| прым. народазнаўчы, ✂.

народанасельніцтва, ✂, н.

Насельніцтва краіны, якой-н. тэрыторыі.

народаўладдзе, ✂, н.

Улада народа, дэмакратыя.

• Саветы — органы народаўладдзя.

народнагаспадарчы, ✂.

Які мае адносіны да народнай гаспадаркі.

• Н. план.
• Прадпрыемства народнагаспадарчага значэння.

народнасць, ✂, ж.

1. гл. народны.

2. Устойлівая супольнасць людзей, заснаваная на агульнасці мовы, тэрыторыі, эканамічнага жыцця, якая папярэднічае нацыі.

   • Паўночныя народнасці.

3. Нацыянальная, народная (у 3 знач.) самабытнасць.

   • Н. паэзіі Янкі Купалы.

народнік, ✂, м.

Паслядоўнік народніцтва.

|| ж. народніца, ✂.

|| прым. народніцкі, ✂.