Verbum

надзьмуцца, ✂; зак.

1. Напоўніцца паветрам, газам, зрабіцца пругкім; нацягнуцца ад ветру.

   • Ветразь надзьмуўся.

2. Пра птушак: натапырыцца, падняўшы пер’е.

3. перан. Пакрыўдзіцца, нахмурыцца, зрабіць нездаволены выраз твару (разм.).

4. перан. Стаць важным, прыняць ганарысты выгляд (разм.).

◊

• Надзьмуцца як мыш на крупы (разм.) — пра чалавека, які мае пакрыўджаны, нездаволены выгляд.

|| незак. надзімацца, ✂.

надзьмуць, ✂; зак.

1. Напоўніць паветрам або газам, зрабіць пругкім; нацягнуць што-н. ветрам.

   • Н. парус.
   • Н. мяч.

2. чаго, безас. Нанесці ветрам.

   • Н. снегу.
   • Надзьмула ў вуха (выклікала прастуду).
   • У пакой надзьмула (пра халоднае паветра).
   • Надзьмуць губы (разм. неадабр.) пакрыўдзіцца.

|| незак. надзімаць, ✂.

|| наз. надзіманне, ✂.

надзяліць, ✂; зак.

1. Даць у асабістае карыстанне, выдзеліць як долю.

   • Н. зямлёю.

2. Даць некалькім, многім як гасцінец.

   • Н. дзяцей цукеркамі.
   • Н. (перан.) здольнасцямі.
   • Н. уладай (перан.).

|| незак. надзяляць, ✂.

|| наз. надзел, ✂.

надкаленны, ✂.

Які знаходзіцца вышэй калена.

• Надкаленная косць.

надкалоць, ✂; зак.

1. Раскалоць не поўнасцю.

   • Н. талерку.

2. Расшчапіць крыху зверху.

   • Н. палена.

|| незак. надколваць, ✂.

надкласавы, ✂ (кніжн.).

Які стаіць вышэй класавых інтарэсаў, класавых груповак.

надкосніца, ✂, ж.

Злучальная тканка, якая пакрывае косці ў пазваночных жывёл і чалавека.

• Запаленне надкосніцы.

|| прым. надкоснічны, ✂.

надкрылы, ✂.

Цвёрдыя пярэднія крылы жукоў і перапончатакрылых насякомых.

надкус, ✂, м.

Надкушанае месца.

• Н. на яблыку.

надкусіць, ✂; зак.

Пракусіць крыху або адкусіць частку чаго-н.

• Н. яблык.

|| незак. надкусваць, ✂.

|| наз. надкусванне, ✂.