Verbum

рыпець, ✂; незак.

Утвараць рып, скрыпець.

• Падлога рыпіць.
• Боты рыпяць.
• Пад нагамі рыпіць снег.

|| аднакр. рыпнуць, ✂.

|| наз. рыпенне, ✂.

рыплівы, ✂.

Тое, што і рыпучы.

• Рыплівыя дзверы.

|| наз. рыплівасць, ✂.

рыпс, ✂, м.

Тоўстая, моцная тканіна палатнянага перапляцення ў дробны рубчык.

|| прым. рыпсавы, ✂.

рыпучы, ✂.

Які ўтварае рып.

• Рыпучыя вароты.
• Рыпучыя колы.
• Р. голас (перан.).

|| наз. рыпучасць, ✂.

рыс, ✂, м.

Злак з белым прадаўгаватым зернем, якое скарыстоўваецца ў ежу, а таксама яго зерне.

• Плантацыі рысу.
• Піражкі з рысам.

|| прым. рысавы, ✂.

• Р. суп.

рыса, ✂, ж.

1. Вузкая паласа, лінія.

   • Правесці рысу.
   • Падвесці рысу пад чым-н. (таксама перан. падвесці вынік, скончыць з якой-н. справай).

2. Лінія (існуючая ці ўяўная), якая раздзяляе што-н., рубеж.

   • Р. пад’ёму вады.

3. Уласцівасць, адметная адзнака, якасць.

   • Рысы характару.
   • Рысы новага чалавека.

4. мн. Тое, што і рысы твару.

   • Дарагія рысы.

◊

• Рысы твару — абрысы, аблічча твару.

• Прыгожыя рысы твару.

◊

• У агульных рысах — без падрабязнасцей.

|| памянш. рыска, ✂.

рыса...

Першая частка складаных слоў са знач. які мае адносіны да рысу, да яго вырошчвання і апрацоўкі, напр. рысаапрацоўчы, рысаачышчальны, рысаўборачны.

рысавальшчык, ✂, м.

Той, хто займаецца рысаваннем, хто робіць малюнкі для чаго-н.

• Добры р., горшы гравёр.

|| ж. рысавальшчыца, ✂.

рысавацца, ✂; незак.

1. Віднецца, паўставаць ва ўяўленні.

   • Удалечыні рысуюцца абрысы гор.
   • Знаёмы вобраз рысаваўся ва ўяўленні (перан.).

2. Старацца паказаць сябе з выгаднага боку, выклікаць чым-н. інтарэс да сябе.

   • Р. перад людзьмі.

|| наз. рысоўка, ✂.

рысаваць, ✂; зак.

1. Перадаваць прадметы на плоскасці ад рукі пры дапамозе графічных сродкаў (звычайна контурамі, рыскамі і пад.).

   • Р. з натуры.
   • Р. партрэт.

2. перан. Мысленна падаваць у якіх-н. вобразах, формах.

   • Уяўленне рысуе будучыню.

|| зак. нарысаваць, ✂.

|| наз. рысаванне, ✂.

|| прым. рысавальны, ✂.

• Рысавальная папера.