Verbum

мыліца, ✂, ж.

Палка з папярочынамі ў версе і ў сярэдзіне, на якую рукой апіраецца хворы на ногі.

• Асцярожна крочыў на мыліцах салдат.

|| прым. мылічны, ✂.

мыліцца, ✂; незак.

1. гл. мыліць.

2. Распускаючыся ў вадзе, даваць пену.

   • Мыла добра мыліцца.

мыліць, ✂; незак.

1. Намыльваць мылам з вадою.

   • М. рукі.

2. што. Распускаць мыла ў вадзе.

   • М. ваду.

◊

• Мыліць шыю каму (разм.) — выказваць папрок, незадаволенасць кім-н.

|| звар. мыліцца, ✂.

|| зак. намыліцца, ✂.

мылкі, ✂.

Які дае многа пены.

• Мылкае мыла.

|| наз. мылкасць, ✂.

мыльніца, ✂, ж.

Каробачка для мыла.

мыляць, ✂; незак. (разм.).

Варушыць губамі.

мыс, ✂, м.

Частка сушы, якая вострым вуглом выходзіць у мора, возера.

|| памянш. мысок, ✂.

|| прым. мысавы, ✂.

мыса, ✂ і мыза, ✂, ж.

Тое, што і морда ў жывёлы.

мысленне, ✂, н.

1. гл. мысліць.

2. Здольнасць чалавека разважаць, якая ўяўляе сабой працэс адлюстравання аб’ектыўнай рэчаіснасці ва ўяўленнях, паняццях.

мысленны, ✂.

Уяўны, які існуе толькі ў мыслях.

• М. вобраз.