Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

мудрагелісты, ✂ (разм.).

  1. Цяжкі для разумення, выканання; складаны.

    • Мудрагелістае пытанне.
  2. Мудроны, замыславаты, вычварны.

    • М. ўзор.

|| наз. мудрагелістасць, ✂.

мудрагеліць, ✂; незак. (разм.).

Тое, што і мудраваць.

|| зак. змудрагеліць, ✂.

|| наз. мудрагельства, ✂.

мудрасць, ✂, ж.

  1. гл. мудры.

  2. Глыбокі розум, заснаваны на жыццёвым вопыце.

    • Народная м.

◊

  • Зуб мудрасці — трэці вялікі карэнны зуб, які вырастае пасля 20 гадоў.

мудры, ✂.

  1. Надзелены вялікім розумам, вельмі разумны.

    • М. палкаводзец.
  2. Заснаваны на глыбокім вопыце, веданні чаго-н.

    • Мудрая палітыка.

|| наз. мудрасць, ✂.

мудрыць, ✂; незак. (разм.).

Тое, што і мудраваць.

мудрэц, ✂, м.

Мудры, разумны чалавек.

муж, ✂, м.

  1. Жанаты мужчына ў адносінах да сваёй жонкі.

    • Уважлівы м.
  2. Дзеяч у якой-н. галіне (кніжн.).

    • Дзяржаўны м.

|| прым. мужаў, ✂.

мужацца, ✂; незак.

Праяўляць стойкасць, мужнасць у цяжкіх абставінах.

  • М. ў баях.

мужнасць, ✂, ж.

Храбрасць, вытрымка, адвага.

  • М. партызан і падпольшчыкаў.

мужнець, ✂; незак.

  1. Дасягаць поўнага фізічнага развіцця, рабіцца дарослым, сталым.

    • Хлапец на вачах мужнее.
  2. перан. Накапляць сілы, станавіцца больш моцным.

    • М. у барацьбе.