Verbum

кармілец, ✂, м. (разм.).

Тое, што і карміцель.

карміліца, ✂, ж. (разм.).

Тое, што і карміцелька.

кармін, ✂, м.

Ярка-чырвоная фарба, якая здабываецца з насякомага кашанілі.

|| прым. кармінавы, ✂ і кармінны, ✂.

кармінавы, ✂ і кармінны, ✂.

1. гл. кармін.

2. Ярка-чырвоны, колеру карміну.

карміцель, ✂, м.

Той, хто корміць, забяспечвае пражыткам.

|| ж. карміцелька, ✂.

карміцелька, ✂, ж.

1. гл. карміцель.

2. Жанчына, якая корміць грудзьмі чужое дзіця.

карміцца, ✂; незак.

1. Есці, атрымліваць корм, здабываць ежу.

   • Козы кормяцца на лугах.

2. Мець за сродак для пражыцця, харчавацца.

   • К. сваёй працай.

3. Здабываць сродкі для існавання, пражыцця.

   • К. паляваннем.

|| зак. пакарміцца, ✂ і пракарміцца, ✂.

|| наз. пракорм, ✂ і пракармленне, ✂.

карміць, ✂; незак.

1. Даваць корм (жывёле).

   • Пара к. карову.
   • К. куранят тварагом.

2. Уводзіць каму-н. ежу ў рот; даваць есці.

   • К. парасят праз соску.
   • К. дзіця грудзямі.
   • К. абяцанкамі (перан. абяцаць зрабіць што-н., але не выканаць).

3. перан. Забяспечваць неабходным для пражыцця, утрымліваць.

   • К. сірот.

|| зак. накарміць, ✂, пакарміць, ✂ і пракарміць, ✂.

|| наз. пракорм, ✂ і пракармленне, ✂.

|| наз. кармленне, ✂.

кармушка, ✂, ж.

1. Карыта, скрынка і пад., у якія кладуць корм для жывёлы, птушак.

2. перан. Месца, дзе можна набыць што-н. для сябе незаконным спосабам (разм. неадабр.).

|| прым. кармушачны, ✂.

карнавал, ✂, м.

Народнае гулянне-маскарад з песнямі, танцамі [першапачаткова вясенняе — у Італіі].

• Навагодні к.

|| прым. карнавальны, ✂.

• Карнавальнае шэсце.