Verbum

карнавухі, ✂.

З абрэзаным або пакалечаным вухам.

• К. кот.

|| наз. карнавухасць, ✂.

карнет​¹, ✂, м.

У царскай арміі: афіцэрскі чын у кавалерыі, роўны падпаручніку пяхоты, а таксама афіцэр, які меў гэты чын.

|| прым. карнецкі, ✂.

карнет​², ✂, м.

Медны духавы музычны інструмент у выглядзе ражка.

карнет-а-пістон, ✂, м.

Карнет з поршневым вентыльным механізмам.

карніз, ✂, м.

1. Гарызантальны выступ у верхняй частцы будынка, над вокнамі, дзвярамі.

2. Перакладзіна над акном або дзвярамі, на якую вешаюць шторы, парцьеры.

|| прым. карнізны, ✂.

карнік, ✂, м.

Той, хто карае; удзельнік карнага атрада.

|| прым. карніцкі, ✂.

карнішон, ✂, м.

1. Маленькі, зняты пасля цвіцення агурок, прызначаны для марынавання.

2. Гатунак такіх агуркоў.

|| прым. карнішонны, ✂.

карны, ✂.

Які мае сваёй мэтай караць каго-н.

• Карныя меры.
• К. атрад (ваенна-паліцэйскі атрад для расправы над кім-н.).

каробка, ✂, ж.

1. Невялікая скрынка (з кардону, дрэва, пластмасы і пад.), а таксама (спец.) такая ж скрынка з якім-н. таварам, наборам якіх-н. прадметаў.

   • К. пячэння.

2. Каркас будынка.

   • К. дзевяціпавярховага дома.

○

• Каробка скарасцей — у розных машын: механізм для змены скорасці і напрамку руху.

• Чарапная каробка — касцявое ёмішча галаўнога мозгу.

|| памянш. каробачка, ✂.

|| прым. каробачны, ✂.

каробчаты, ✂, (спец.).

Які мае выгляд каробкі, карабка.

• Каробчатае скляпенне.