Verbum

канчатак, ✂, м.

Зменная частка слова, якая паказвае на сінтаксічную сувязь з іншымі словамі; флексія.

• Склонавы к.

канчатковы, ✂.

1. Які не будзе больш пераглядацца, змяняцца; беспаваротны.

   • К. вынік.
   • Рашэнне суда — канчатковае.

2. Які з’яўляецца завяршэннем або ажыццяўленнем чаго-н.; даведзены да канца.

   • Канчатковая мэта.

канчук, ✂, м. (разм.).

Раменны бізун.

каньён, ✂, м.

Глыбокая вузкая даліна з вельмі крутымі берагамі, размытая ракой.

|| прым. каньённы, ✂.

канькабежац, ✂, м.

Той, хто займаецца канькабежным спортам.

|| ж. канькабежка, ✂.

канькабежны, ✂.

Які мае адносіны да катання на каньках.

• К. спорт.

канькала, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Той, хто канькае, дакучае просьбамі; папрашайка.

канькаць, ✂; незак. (разм.).

Назойліва прасіць аб чым-н., скардзячыся на што-н.

|| наз. каньканне, ✂.

канькі, ✂, м.

1. Вузкія сталёвыя палазкі, якія прымацоўваюцца да абутку для катання на лёдзе.

   • Фігурныя к.

2. Від спорту — катанне на такіх палазках (разм.).

   • Мой любімы спорт — к.

|| прым. каньковы, ✂.

каньяк, ✂, м.

Моцны алкагольны напітак з вінаграднага спірту.

|| прым. каньячны, ✂.