Verbum

знявечыцца, ✂; зак.

Знявечыць сябе, пакалечыць.

|| незак. знявечвацца, ✂.

знявечыць, ✂; зак.

Нанесці каму-н. значныя фізічныя пашкоджанні.

• З. у бойцы.

|| незак. знявечваць, ✂.

зняволенне, ✂, н.

1. гл. зняволіць.

2. Стан таго, хто пазбаўлены волі, знаходжанне ў турме, ссылцы.

   • Турэмнае з.
   • Быць у зняволенні.

зняволены, ✂, м.

Чалавек, пазбаўлены волі, які знаходзіцца ў турме.

|| ж. зняволеная, ✂.

зняволіць, ✂; зак.

Пазбавіць волі, узяць пад арышт.

• З. злачынцаў.

|| незак. знявольваць, ✂.

|| наз. зняволенне, ✂.

знямелы, ✂.

Тое, што і анямелы.

|| наз. знямеласць, ✂.

знямога, ✂, м.

Стан крайняй стомленасці, бяссілля.

• Зваліцца з ног ад знямогі.

зняможаны, ✂.

Даведзены да знямогі; знясілены; які выражае знямогу.

• З. чалавек.
• З. твар.

|| наз. зняможанасць, ✂.

знянацку, прысл.

Раптоўна, нечакана.

• З. напасці на варту.

зняпраўдзіць, ✂; зак. (разм.).

Абвергнуць, даказаць непраўдзівасць чаго-н.

• Ён імкнуўся з. распаўсюджаныя чуткі.