Verbum

злучны, ✂.

Прызначаны для злучкі, які мае адносіны да злучкі.

• З. пункт.
• З. перыяд.

злучок, ✂, м.

Кароткая рыска (-), якая ўжыв. як знак пераносу або як злучальная рыса паміж словамі, напр. дзе-небудзь.

злучыцца, ✂; зак.

1. Утварыць адно цэлае, зліцца адзін з другім.

   • Войскі злучыліся.
   • З. шлюбам.

2. Дакрануўшыся, змацавацца, звязацца.

   • Канцы правадоў злучыліся.

3. Увайсці ў зносіны, устанавіць сувязь.

   • З. з кім-н. па тэлефоне.

|| незак. злучацца, ✂.

|| наз. злучэнне, ✂.

злучыць​¹, ✂; зак.

1. Саставіць з многага (многіх) адно цэлае, аб’яднаць, зліць адно з другім.

   • З. намаганні.
   • З. свае сілы.
   • З. два калгасы ў адзін.

2. Змацаваць, звязаць адно з другім.

   • З. правады.

3. Звязаць, спалучыць.

   • З. тэорыю з практыкай.

4. каго-што з кім-чым. Устанавіць зносіны, сувязь паміж кім-, чым-н.

   • З. гарады чыгункай.
   • З. каго-н. з кім-н. па тэлефоне.

|| незак. злучаць, ✂.

|| наз. злучэнне, ✂.

злучыць​², ✂; зак.

Спараваць самку і самца для атрымання прыплоду.

• З. кныра са свіннёй.

|| незак. злучаць, ✂.

|| наз. злучка, ✂.

злучэнне, ✂, н.

1. гл. злучыцца, -ць.

2. Месца, дзе што-н. злучана.

   • Сустрэцца на злучэнні дарог.

3. Вайсковае аб’яднанне, група, якая складаецца з асобных воінскіх часцей і некаторых іншых самастойных вайсковых адзінак.

   • Партызанскае з.

4. Рэчыва, у якім атамы аднаго ці розных элементаў знаходзяцца ў пэўнай хімічнай сувязі.

   • Арганічнае з.

5. У граматыцы: спосаб сувязі некалькіх слоў або простых сказаў на аснове іх граматычнай раўнапраўнасці.

   • Спосаб злучэння і падпарадкавання сказаў.

злы, ✂.

1. Які тоіць у сабе зло.

   • З. намер.
   • Злая доля (няшчасная).

2. Поўны злосці, варожасці.

   • З. чалавек.
   • Злыя вочы.

3. Сярдзіты, поўны злосці на каго-, што-н.

   • Ён з. на ўсіх.

4. Куслівы, злосны (пра жывёл).

   • З. сабака.

5. перан. Ужыв. для абазначэння вышэйшай ступені якой-н. якасці, дзеяння, стану і пад., выражанага назоўнікам (разм.).

   • З. мароз.
   • Злыя вятры.

злыбеда, ✂, ж. (разм.).

Бяда, ліха.

• Навалілася з. на вёску.

злыгаць, ✂; зак.

1. Знізаць, звязаць.

   • З. стаеннікаў.

2. перан. Злучыць, звязаць.

   • Ходзяць, нібы чорт іх злыгаў.

|| незак. злыгваць, ✂.

|| наз. злыгванне, ✂.

злыдзень, ✂, м. (разм.).

1. Шкодны чалавек, ліхадзей.

2. толькі мн. Нягоды, бяда.

   • Як уваляцца злыдні, то не на тры дні (прыказка).