Verbum

злоснік, ✂, м.

Чалавек, які мае зло на каго-н., вораг.

• Сябры і злоснікі.

|| ж. злосніца, ✂.

|| прым. злосніцкі, ✂.

• Злосніцкія нагаворы.

злосны, ✂.

1. Поўны злосці, нядобразычлівасці.

   • З. паклёп.
   • Злосныя намеры.

2. Сярдзіты, куслівы, злы (пра жывёл).

   • З. сабака.

3. Свядома нядобрасумленны.

   • З. банкрут.

4. Закаранелы ў чым-н. заганным.

   • З. парушальнік дысцыпліны.

|| наз. злоснасць, ✂.

злосць, ✂, ж.

1. Пачуццё варожасці, жаданне прычыняць зло.

   • Не мець злосці на каго-н.

2. Пачуццё гневу, раздражнення.

   • Гаварыць са злосцю.
   • З. разбірае каго-н.

злоты, ✂, м.

Грашовая адзінка ў Польшчы.

злоўжыванне, ✂, н.

1. гл. злоўжыць.

2. звычайна мн. Учынак, звязаны з незаконным, злачынным выкарыстаннем сваіх правоў і магчымасцей.

   • Прыняць меры да спынення злоўжыванняў.

злоўжыць, ✂; зак.

Ужыць на зло, незаконна выкарыстаць што-н. каму-н.

• З. службовым становішчам.
• З. давер’ем.

|| незак. злоўжываць, ✂.

|| наз. злоўжыванне, ✂.

злоязычны, ✂ (уст.).

Схільны да злых нагавораў, рэзка адмоўнай ацэнкі каго-, чаго-н.

|| наз. злоязычнасць, ✂.

злубянелы, ✂ (разм.).

Які злубянеў, зрабіўся каляны.

• Злубянелыя на марозе прасціны.

злучальны, ✂.

Які служыць для злучэння, змацавання чаго-н.

• Злучальная тканка (тканка жывёльнага арганізма).
• Злучальныя галосныя (у складаных словах, напр. «а» ў слове скуралуп).
• Злучальныя злучнікі (у граматыцы).

злучнік, ✂, м.

У граматыцы: службовае слова, якое ўжыв. для злучэння сказаў і слоў унутры сказа.

|| прым. злучнікавы, ✂.