лупі́ць 1, луплю, лупіш, лупіць;
1.
2.
3.
4.
•••
лупі́ць 2, луплю, лупіш, лупіць;
У выразе: лупіць вочы
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лупі́ць 1, луплю, лупіш, лупіць;
1.
2.
3.
4.
•••
лупі́ць 2, луплю, лупіш, лупіць;
У выразе: лупіць вочы
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́несці, ‑несу, ‑несеш, ‑несе;
1. Несучы, выдаліць адкуль‑н., выставіць за межы чаго‑н.
2. Хутка вывезці, вымчаць куды‑н.
3. Захапіўшы ў агульны паток, прынесці, прыбіць куды‑н.
4.
5. Вытрымаць, перажыць, перанесці.
6. Прапанаваць на абмеркаванне, вырашэнне.
7. У спалучэнні з некаторымі назоўнікамі абазначае: утварыць дзеянне, якое адпавядае значэнню гэтых назоўнікаў.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нячы́сты, ‑ая, ‑ае.
1. Брудны, неахайны.
2. Неаднародны, з дамешкам чаго‑н.; забруджаны.
3.
4.
5.
6. У некаторых рэлігійных вучэннях — непрыгодны, непажаданы богу, грэшны.
7.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скаці́цца, скачуся, скоцішся, скоціцца;
1. Спусціцца ўніз, коцячыся па пахільнай паверхні.
2. Хутка спусціцца, збегчы ўніз.
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ла́сіца 1, ла́сыца ’драпежная жывёліна з сямейства куніцавых, Mustela nivalis’ (
Ла́сіца 2 ’ласіха’ (
Ласі́ца ’ласіха’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пусты́ — у розных значэннях (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Трапята́ць ‘трымцець, дрыжаць’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
крыж, ‑а;
1. Сімвал і прадмет культу хрысціянскай рэлігіі ў выглядзе металічнага стрыжня або драўлянага бруса з адной або дзвюма папярочнымі перакладзінамі.
2. Малітоўны жэст хрысціян рухам правай рукі, падобны да такога прадмета.
3. Прадмет у выглядзе фігуры з дзвюх палак ці брускоў, якія перасякаюцца.
4. Знак узнагароды, ордэн у форме такога прадмета.
5. Ніжняя частка хрыбетніка, якая складаецца з пяці пазванкоў, злучаных з касцямі таза.
6.
7.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абярну́ць, абярну, абернеш, аберне;
1. Паваліць на бок або перавярнуць дагары; перакуліць.
2. Павярнуць назад, убок.
3.
4. Прымусіць прыняць іншае аблічча, выгляд; ператварыць, змяніць, перавесці адну якасць у другую.
5. Схіліць да чаго‑н.
6. Змяніць, прыдаць іншы напрамак (пра абставіны, ход якой‑н. справы).
7. Абвергнуць чые‑н. думкі, погляды, перакананні і пад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэч, ‑ы,
1. Усякі неадушаўлёны прадмет.
2.
3. Твор літаратуры, мастацтва, навукі і пад.
4. Факт, з’ява рэчаіснасці, справа.
5.
6.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)