пот пот, род. по́ту м., мн. паты́, -то́ў;
◊
в по́те лица́ у по́це чала́;
до седьмо́го по́та да сёмага по́ту;
крова́вый пот крыва́вы пот;
по́том и кро́вью по́там і кро́ўю (крывёю);
вогна́ть в пот увагна́ць у пот;
согна́ть семь пото́в сагна́ць сем пато́ў;
семь пото́в сошло́ сем пато́ў сышло́;
облива́ться по́том абліва́цца по́там.
потаённо нареч. тае́мна, патае́мна; (тайком) упо́тай;
потаённый прил. тае́мны, патае́мны; (потайной) патайны́.
потаи́ть сов., разг. патаі́ць; пахава́ць;
потаи́ться патаі́цца; пахава́цца, (долго, неоднократно) папахо́ўвацца, папахава́цца.
потайни́к патайні́к, -ка́ м.
потака́ние патака́нне, -ння ср., падта́кванне, -ння ср.; (потворство) патура́нне, -ння ср.;
потака́тель разг. патака́льнік, -ка м., патура́льнік, -ка м.;
потака́тельница патака́льніца, -цы ж., патура́льніца, -цы ж.;