Verbum

дыра́ ж.

1. дзі́рка, -кі ж., разг. дзю́рка, -кі ж.;

2. (захолустье) разг. глухі́ заку́так, глуш, род. глушы́ ж.;

◊

кабы́ не дыра́ во рту — жил бы жил, ни о чём не тужи́л хадзі́ў бы ў зло́це, каб не дзі́рка ў ро́це;

дыра́ от бу́блика дзі́рка ад абара́нка.

ды́рка дзі́рка, -кі ж.

дыроко́л разг. дзіркако́л, -ла м.

дыропробивно́й техн. дзіркапрабіўны́.

ды́рочка уменьш. дзі́рачка, -кі ж.;

ды́рочный дзі́рачны;

ды́рчатый дзірча́сты, дзіркава́ты;

дыря́вить несов., прост. дзіра́віць;

дыря́вый дзіра́вы;

◊

дыря́вая па́мять дзіра́вая па́мяць (галава́).