Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кара́куль

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

кара́кульскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	кара́кульскі	кара́кульская	кара́кульскае	кара́кульскія
Р.	кара́кульскага	кара́кульскай кара́кульскае	кара́кульскага	кара́кульскіх
Д.	кара́кульскаму	кара́кульскай	кара́кульскаму	кара́кульскім
В.	кара́кульскі (неадуш.) кара́кульскага (адуш.)	кара́кульскую	кара́кульскае	кара́кульскія (неадуш.) кара́кульскіх (адуш.)
Т.	кара́кульскім	кара́кульскай кара́кульскаю	кара́кульскім	кара́кульскімі
М.	кара́кульскім	кара́кульскай	кара́кульскім	кара́кульскіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каракульча́

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каракульчо́вы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	каракульчо́вы	каракульчо́вая	каракульчо́вае	каракульчо́выя
Р.	каракульчо́вага	каракульчо́вай каракульчо́вае	каракульчо́вага	каракульчо́вых
Д.	каракульчо́ваму	каракульчо́вай	каракульчо́ваму	каракульчо́вым
В.	каракульчо́вы (неадуш.) каракульчо́вага (адуш.)	каракульчо́вую	каракульчо́вае	каракульчо́выя (неадуш.) каракульчо́вых (адуш.)
Т.	каракульчо́вым	каракульчо́вай каракульчо́ваю	каракульчо́вым	каракульчо́вымі
М.	каракульчо́вым	каракульчо́вай	каракульчо́вым	каракульчо́вых

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

кара́куля

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каракуляво́д

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каракуляво́дства

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каракуляво́дчы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	каракуляво́дчы	каракуляво́дчая	каракуляво́дчае	каракуляво́дчыя
Р.	каракуляво́дчага	каракуляво́дчай каракуляво́дчае	каракуляво́дчага	каракуляво́дчых
Д.	каракуляво́дчаму	каракуляво́дчай	каракуляво́дчаму	каракуляво́дчым
В.	каракуляво́дчы (неадуш.) каракуляво́дчага (адуш.)	каракуляво́дчую	каракуляво́дчае	каракуляво́дчыя (неадуш.) каракуляво́дчых (адуш.)
Т.	каракуляво́дчым	каракуляво́дчай каракуляво́дчаю	каракуляво́дчым	каракуляво́дчымі
М.	каракуляво́дчым	каракуляво́дчай	каракуляво́дчым	каракуляво́дчых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

караку́мскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	караку́мскі	караку́мская	караку́мскае	караку́мскія
Р.	караку́мскага	караку́мскай караку́мскае	караку́мскага	караку́мскіх
Д.	караку́мскаму	караку́мскай	караку́мскаму	караку́мскім
В.	караку́мскі (неадуш.) караку́мскага (адуш.)	караку́мскую	караку́мскае	караку́мскія (неадуш.) караку́мскіх (адуш.)
Т.	караку́мскім	караку́мскай караку́мскаю	караку́мскім	караку́мскімі
М.	караку́мскім	караку́мскай	караку́мскім	караку́мскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Караку́мы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Verbum