удо́ўжаны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
удо́ўжаны |
удо́ўжаная |
удо́ўжанае |
удо́ўжаныя |
| Р. |
удо́ўжанага |
удо́ўжанай удо́ўжанае |
удо́ўжанага |
удо́ўжаных |
| Д. |
удо́ўжанаму |
удо́ўжанай |
удо́ўжанаму |
удо́ўжаным |
| В. |
удо́ўжаны (неадуш.) удо́ўжанага (адуш.) |
удо́ўжаную |
удо́ўжанае |
удо́ўжаныя (неадуш.) удо́ўжаных (адуш.) |
| Т. |
удо́ўжаным |
удо́ўжанай удо́ўжанаю |
удо́ўжаным |
удо́ўжанымі |
| М. |
удо́ўжаным |
удо́ўжанай |
удо́ўжаным |
удо́ўжаных |
Крыніцы:
piskunou2012.
удо́ўжваць
‘падаўжаць што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
удо́ўжваю |
удо́ўжваем |
| 2-я ас. |
удо́ўжваеш |
удо́ўжваеце |
| 3-я ас. |
удо́ўжвае |
удо́ўжваюць |
| Прошлы час |
| м. |
удо́ўжваў |
удо́ўжвалі |
| ж. |
удо́ўжвала |
| н. |
удо́ўжвала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
удо́ўжвай |
удо́ўжвайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
удо́ўжваючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
удо́ўжкі
прыслоўе
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| удо́ўжкі |
- |
- |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
удо́ўжыць
‘падоўжыць што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
удо́ўжу |
удо́ўжым |
| 2-я ас. |
удо́ўжыш |
удо́ўжыце |
| 3-я ас. |
удо́ўжыць |
удо́ўжаць |
| Прошлы час |
| м. |
удо́ўжыў |
удо́ўжылі |
| ж. |
удо́ўжыла |
| н. |
удо́ўжыла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
удо́ўжы |
удо́ўжыце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
удо́ўжыўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
удо́ўка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
удо́ўка |
удо́ўкі |
| Р. |
удо́ўкі |
удо́вак |
| Д. |
удо́ўцы |
удо́ўкам |
| В. |
удо́ўку |
удо́вак |
| Т. |
удо́ўкай удо́ўкаю |
удо́ўкамі |
| М. |
удо́ўцы |
удо́ўках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Удо́ўск
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Удо́ўск |
| Р. |
Удо́ўска |
| Д. |
Удо́ўску |
| В. |
Удо́ўск |
| Т. |
Удо́ўскам |
| М. |
Удо́ўску |
удо́ўства
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
удо́ўства |
| Р. |
удо́ўства |
| Д. |
удо́ўству |
| В. |
удо́ўства |
| Т. |
удо́ўствам |
| М. |
удо́ўстве |
Крыніцы:
piskunou2012.
удражне́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
удражне́нне |
| Р. |
удражне́ння |
| Д. |
удражне́нню |
| В. |
удражне́нне |
| Т. |
удражне́ннем |
| М. |
удражне́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
удра́жнены
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
удра́жнены |
удра́жненая |
удра́жненае |
удра́жненыя |
| Р. |
удра́жненага |
удра́жненай удра́жненае |
удра́жненага |
удра́жненых |
| Д. |
удра́жненаму |
удра́жненай |
удра́жненаму |
удра́жненым |
| В. |
удра́жнены (неадуш.) удра́жненага (адуш.) |
удра́жненую |
удра́жненае |
удра́жненыя (неадуш.) удра́жненых (адуш.) |
| Т. |
удра́жненым |
удра́жненай удра́жненаю |
удра́жненым |
удра́жненымі |
| М. |
удра́жненым |
удра́жненай |
удра́жненым |
удра́жненых |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012.