Verbum

анлайнавы слоўнік

За́нькі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Заню́ны

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

заню́нькаць

‘заплакаць’

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

заню́ханы

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	заню́ханы	заню́ханая	заню́ханае	заню́ханыя
Р.	заню́ханага	заню́ханай заню́ханае	заню́ханага	заню́ханых
Д.	заню́ханаму	заню́ханай	заню́ханаму	заню́ханым
В.	заню́ханы (неадуш.) заню́ханага (адуш.)	заню́ханую	заню́ханае	заню́ханыя (неадуш.) заню́ханых (адуш.)
Т.	заню́ханым	заню́ханай заню́ханаю	заню́ханым	заню́ханымі
М.	заню́ханым	заню́ханай	заню́ханым	заню́ханых

Крыніцы: piskunou2012.

заню́хаць

‘панюхаць што-небудзь; перабіць пах чаго-небудзь чым-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

заню́хваць

‘нюхаць што-небудзь; перабіваць пах чаго-небудзь чым-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

занябе́сны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	занябе́сны	занябе́сная	занябе́снае	занябе́сныя
Р.	занябе́снага	занябе́снай занябе́снае	занябе́снага	занябе́сных
Д.	занябе́снаму	занябе́снай	занябе́снаму	занябе́сным
В.	занябе́сны (неадуш.) занябе́снага (адуш.)	занябе́сную	занябе́снае	занябе́сныя (неадуш.) занябе́сных (адуш.)
Т.	занябе́сным	занябе́снай занябе́снаю	занябе́сным	занябе́снымі
М.	занябе́сным	занябе́снай	занябе́сным	занябе́сных

Крыніцы: piskunou2012.

занябы́цца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

Заняве́дамка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Заняві́чы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы