эмпірыяманісты́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
эмпірыяманісты́чны |
эмпірыяманісты́чная |
эмпірыяманісты́чнае |
эмпірыяманісты́чныя |
| Р. |
эмпірыяманісты́чнага |
эмпірыяманісты́чнай
эмпірыяманісты́чнае |
эмпірыяманісты́чнага |
эмпірыяманісты́чных |
| Д. |
эмпірыяманісты́чнаму |
эмпірыяманісты́чнай |
эмпірыяманісты́чнаму |
эмпірыяманісты́чным |
| В. |
эмпірыяманісты́чны (неадуш.)
эмпірыяманісты́чнага (адуш.) |
эмпірыяманісты́чную |
эмпірыяманісты́чнае |
эмпірыяманісты́чныя (неадуш.)
эмпірыяманісты́чных (адуш.) |
| Т. |
эмпірыяманісты́чным |
эмпірыяманісты́чнай
эмпірыяманісты́чнаю |
эмпірыяманісты́чным |
эмпірыяманісты́чнымі |
| М. |
эмпірыяманісты́чным |
эмпірыяманісты́чнай |
эмпірыяманісты́чным |
эмпірыяманісты́чных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
эмпірыясімвалі́зм
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
эмпірыясімвалі́зм |
| Р. |
эмпірыясімвалі́зму |
| Д. |
эмпірыясімвалі́зму |
| В. |
эмпірыясімвалі́зм |
| Т. |
эмпірыясімвалі́змам |
| М. |
эмпірыясімвалі́зме |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
эмпірыясімвалі́ст
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эмпірыясімвалі́ст |
эмпірыясімвалі́сты |
| Р. |
эмпірыясімвалі́ста |
эмпірыясімвалі́стаў |
| Д. |
эмпірыясімвалі́сту |
эмпірыясімвалі́стам |
| В. |
эмпірыясімвалі́ста |
эмпірыясімвалі́стаў |
| Т. |
эмпірыясімвалі́стам |
эмпірыясімвалі́стамі |
| М. |
эмпірыясімвалі́сце |
эмпірыясімвалі́стах |
Крыніцы:
piskunou2012.
эмпірэ́і
‘сфера мар, летуценняў’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
эмпірэ́і |
| Р. |
эмпірэ́яў |
| Д. |
эмпірэ́ям |
| В. |
эмпірэ́і |
| Т. |
эмпірэ́ямі |
| М. |
эмпірэ́ях |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012.
эмпірэ́й
‘ва ўяўленні грэкаў - самая высокая частка неба’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
эмпірэ́й |
| Р. |
эмпірэ́я |
| Д. |
эмпірэ́ю |
| В. |
эмпірэ́й |
| Т. |
эмпірэ́ем |
| М. |
эмпірэ́і |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsbm1984.
эмпо́рыум
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эмпо́рыум |
эмпо́рыумы |
| Р. |
эмпо́рыума |
эмпо́рыумаў |
| Д. |
эмпо́рыуму |
эмпо́рыумам |
| В. |
эмпо́рыум |
эмпо́рыумы |
| Т. |
эмпо́рыумам |
эмпо́рыумамі |
| М. |
эмпо́рыуме |
эмпо́рыумах |
Крыніцы:
piskunou2012.
эмтээ́с
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, нескланяльны
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эмтээ́с |
эмтээ́с |
| Р. |
эмтээ́с |
эмтээ́с |
| Д. |
эмтээ́с |
эмтээ́с |
| В. |
эмтээ́с |
эмтээ́с |
| Т. |
эмтээ́с |
эмтээ́с |
| М. |
эмтээ́с |
эмтээ́с |
Крыніцы:
tsbm1984.
эмтээ́савец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
эмтээ́савец |
эмтээ́саўцы |
| Р. |
эмтээ́саўца |
эмтээ́саўцаў |
| Д. |
эмтээ́саўцу |
эмтээ́саўцам |
| В. |
эмтээ́саўца |
эмтээ́саўцаў |
| Т. |
эмтээ́саўцам |
эмтээ́саўцамі |
| М. |
эмтээ́саўцу |
эмтээ́саўцах |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsbm1984.
эмтээ́саўскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
эмтээ́саўскі |
эмтээ́саўская |
эмтээ́саўскае |
эмтээ́саўскія |
| Р. |
эмтээ́саўскага |
эмтээ́саўскай
эмтээ́саўскае |
эмтээ́саўскага |
эмтээ́саўскіх |
| Д. |
эмтээ́саўскаму |
эмтээ́саўскай |
эмтээ́саўскаму |
эмтээ́саўскім |
| В. |
эмтээ́саўскі (неадуш.)
эмтээ́саўскага (адуш.) |
эмтээ́саўскую |
эмтээ́саўскае |
эмтээ́саўскія (неадуш.)
эмтээ́саўскіх (адуш.) |
| Т. |
эмтээ́саўскім |
эмтээ́саўскай
эмтээ́саўскаю |
эмтээ́саўскім |
эмтээ́саўскімі |
| М. |
эмтээ́саўскім |
эмтээ́саўскай |
эмтээ́саўскім |
эмтээ́саўскіх |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
tsbm1984.
э́му
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, нескланяльны
|
адз. |
мн. |
| Н. |
э́му |
э́му |
| Р. |
э́му |
э́му |
| Д. |
э́му |
э́му |
| В. |
э́му |
э́му |
| Т. |
э́му |
э́му |
| М. |
э́му |
э́му |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.