апрацава́ны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
апрацава́ны |
апрацава́ная |
апрацава́нае |
апрацава́ныя |
| Р. |
апрацава́нага |
апрацава́най
апрацава́нае |
апрацава́нага |
апрацава́ных |
| Д. |
апрацава́наму |
апрацава́най |
апрацава́наму |
апрацава́ным |
| В. |
апрацава́ны (неадуш.)
апрацава́нага (адуш.) |
апрацава́ную |
апрацава́нае |
апрацава́ныя (неадуш.)
апрацава́ных (адуш.) |
| Т. |
апрацава́ным |
апрацава́най
апрацава́наю |
апрацава́ным |
апрацава́нымі |
| М. |
апрацава́ным |
апрацава́най |
апрацава́ным |
апрацава́ных |
Кароткая форма: апрацава́на.
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
апрацава́цца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
апрацу́ецца |
апрацу́юцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
апрацава́ўся |
апрацава́ліся |
| ж. |
апрацава́лася |
| н. |
апрацава́лася |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
апрацава́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
апрацу́ю |
апрацу́ем |
| 2-я ас. |
апрацу́еш |
апрацу́еце |
| 3-я ас. |
апрацу́е |
апрацу́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
апрацава́ў |
апрацава́лі |
| ж. |
апрацава́ла |
| н. |
апрацава́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
апрацу́й |
апрацу́йце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
апрацава́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апраці́вець
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
апраці́вею |
апраці́веем |
| 2-я ас. |
апраці́вееш |
апраці́вееце |
| 3-я ас. |
апраці́вее |
апраці́веюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
апраці́веў |
апраці́велі |
| ж. |
апраці́вела |
| н. |
апраці́вела |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
апраці́веўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апрацо́ўванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
апрацо́ўванне |
| Р. |
апрацо́ўвання |
| Д. |
апрацо́ўванню |
| В. |
апрацо́ўванне |
| Т. |
апрацо́ўваннем |
| М. |
апрацо́ўванні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апрацо́ўвацца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
апрацо́ўваецца |
апрацо́ўваюцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
апрацо́ўваўся |
апрацо́ўваліся |
| ж. |
апрацо́ўвалася |
| н. |
апрацо́ўвалася |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
апрацо́ўваць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
апрацо́ўваю |
апрацо́ўваем |
| 2-я ас. |
апрацо́ўваеш |
апрацо́ўваеце |
| 3-я ас. |
апрацо́ўвае |
апрацо́ўваюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
апрацо́ўваў |
апрацо́ўвалі |
| ж. |
апрацо́ўвала |
| н. |
апрацо́ўвала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
апрацо́ўвай |
апрацо́ўвайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
апрацо́ўваючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апрацо́ўка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
апрацо́ўка |
апрацо́ўкі |
| Р. |
апрацо́ўкі |
апрацо́вак |
| Д. |
апрацо́ўцы |
апрацо́ўкам |
| В. |
апрацо́ўку |
апрацо́ўкі |
| Т. |
апрацо́ўкай
апрацо́ўкаю |
апрацо́ўкамі |
| М. |
апрацо́ўцы |
апрацо́ўках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апрацо́ўчы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
апрацо́ўчы |
апрацо́ўчая |
апрацо́ўчае |
апрацо́ўчыя |
| Р. |
апрацо́ўчага |
апрацо́ўчай
апрацо́ўчае |
апрацо́ўчага |
апрацо́ўчых |
| Д. |
апрацо́ўчаму |
апрацо́ўчай |
апрацо́ўчаму |
апрацо́ўчым |
| В. |
апрацо́ўчы (неадуш.)
апрацо́ўчага (адуш.) |
апрацо́ўчую |
апрацо́ўчае |
апрацо́ўчыя (неадуш.)
апрацо́ўчых (адуш.) |
| Т. |
апрацо́ўчым |
апрацо́ўчай
апрацо́ўчаю |
апрацо́ўчым |
апрацо́ўчымі |
| М. |
апрацо́ўчым |
апрацо́ўчай |
апрацо́ўчым |
апрацо́ўчых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
апрацо́ўшчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
апрацо́ўшчык |
апрацо́ўшчыкі |
| Р. |
апрацо́ўшчыка |
апрацо́ўшчыкаў |
| Д. |
апрацо́ўшчыку |
апрацо́ўшчыкам |
| В. |
апрацо́ўшчыка |
апрацо́ўшчыкаў |
| Т. |
апрацо́ўшчыкам |
апрацо́ўшчыкамі |
| М. |
апрацо́ўшчыку |
апрацо́ўшчыках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.