вы́няньчаны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вы́няньчаны |
вы́няньчаная |
вы́няньчанае |
вы́няньчаныя |
| Р. |
вы́няньчанага |
вы́няньчанай
вы́няньчанае |
вы́няньчанага |
вы́няньчаных |
| Д. |
вы́няньчанаму |
вы́няньчанай |
вы́няньчанаму |
вы́няньчаным |
| В. |
вы́няньчаны (неадуш.)
вы́няньчанага (адуш.) |
вы́няньчаную |
вы́няньчанае |
вы́няньчаныя (неадуш.)
вы́няньчаных (адуш.) |
| Т. |
вы́няньчаным |
вы́няньчанай
вы́няньчанаю |
вы́няньчаным |
вы́няньчанымі |
| М. |
вы́няньчаным |
вы́няньчанай |
вы́няньчаным |
вы́няньчаных |
Кароткая форма: вы́няньчана.
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
выня́ньчванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
выня́ньчванне |
| Р. |
выня́ньчвання |
| Д. |
выня́ньчванню |
| В. |
выня́ньчванне |
| Т. |
выня́ньчваннем |
| М. |
выня́ньчванні |
Крыніцы:
piskunou2012.
выня́ньчвацца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
выня́ньчваецца |
выня́ньчваюцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
выня́ньчваўся |
выня́ньчваліся |
| ж. |
выня́ньчвалася |
| н. |
выня́ньчвалася |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
выня́ньчваць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
выня́ньчваю |
выня́ньчваем |
| 2-я ас. |
выня́ньчваеш |
выня́ньчваеце |
| 3-я ас. |
выня́ньчвае |
выня́ньчваюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
выня́ньчваў |
выня́ньчвалі |
| ж. |
выня́ньчвала |
| н. |
выня́ньчвала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
выня́ньчвай |
выня́ньчвайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
выня́ньчваючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вы́няньчыцца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
- |
- |
| 2-я ас. |
- |
- |
| 3-я ас. |
вы́няньчыцца |
вы́няньчацца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
вы́няньчыўся |
вы́няньчыліся |
| ж. |
вы́няньчылася |
| н. |
вы́няньчылася |
Крыніцы:
piskunou2012.
вы́няньчыць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
вы́няньчу |
вы́няньчым |
| 2-я ас. |
вы́няньчыш |
вы́няньчыце |
| 3-я ас. |
вы́няньчыць |
вы́няньчаць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
вы́няньчыў |
вы́няньчылі |
| ж. |
вы́няньчыла |
| н. |
вы́няньчыла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
вы́няньчы |
вы́няньчыце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
вы́няньчыўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вынясе́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
вынясе́нне |
| Р. |
вынясе́ння |
| Д. |
вынясе́нню |
| В. |
вынясе́нне |
| Т. |
вынясе́ннем |
| М. |
вынясе́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вы́нятак
‘выключэнне’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вы́нятак |
вы́няткі |
| Р. |
вы́нятку |
вы́няткаў |
| Д. |
вы́нятку |
вы́няткам |
| В. |
вы́нятак |
вы́няткі |
| Т. |
вы́няткам |
вы́няткамі |
| М. |
вы́нятку |
вы́нятках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
вы́нятка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вы́нятка |
вы́няткі |
| Р. |
вы́няткі |
вы́нятак |
| Д. |
вы́нятцы |
вы́няткам |
| В. |
вы́нятку |
вы́няткі |
| Т. |
вы́няткай
вы́няткаю |
вы́няткамі |
| М. |
вы́нятцы |
вы́нятках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.