Verbum

фанеро́ўшчык, ‑а, м.

Рабочы, які займаецца фанероўкай.

фанеро́ўшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да фанероўшчык.

фане́ршчык, ‑а, м.

Рабочы, заняты вырабам фанеры.

фане́тыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

1. Гукавы лад, гукавы састаў мовы. Фанетыка беларускай мовы.

2. Раздзел мовазнаўства, які вывучае гукі ў моўным патоку, іх спалучальнасць і пазіцыйныя змяненні.

[Грэч. phōnetikē.]

фанеты́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Спецыяліст у галіне фанетыкі.

фанеты́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да фанетыст.

фанеты́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да фанетыкі. Фанетычныя законы. Фанетычная транскрыпцыя. // Звязаны з гукамі мовы; гукавы. Фанетычны лад мовы. Фанетычнае пісьмо.

фа́нза, ‑ы, ж.

Сялянская хата ў Кітаі.

[Кіт.]

фанза́, ‑ы́, ж.

Кітайская шаўковая тканіна, падобная да тафты.

[Кіт.]

фанзо́вы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да фанзы; зроблены з фанзы. Фанзовы сарафан.

фані́чны, ‑ая, ‑ае.

Спец.

1. Звязаны з гукам; гукавы. Фанічны бок слова.

2. Які мае гукавы сігнал (пра тэлефонны апарат). Фанічны тэлефон.