Verbum

супрацьпака́заны, ‑ая, ‑ае.

Такі, для якога існуе супрацьпаказанне (у 1 знач.); недапушчальны. Супрацьпаказанае лякарства.

супрацьпаста́віць, ‑стаўлю, ‑ставіш, ‑ставіць; зак., каго-што каму-чаму.

1. Супаставіць з кім‑, чым‑н., указаўшы на розніцу, процілегласць прыкмет аднаго і другога. Супрацьпаставіць мастацтва навуцы.

2. Накіраваць супраць каго‑, чаго‑н. Супрацьпаставіць сілу сіле. Супрацьпаставіць сябе калектыву.

супрацьпастаўле́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. супрацьпастаўляць — супрацьпаставіць.

супрацьпаста́ўлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад супрацьпаставіць.

супрацьпастаўля́цца, ‑яецца; незак.

Зал. да супрацьпастаўляць.

супрацьпастаўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да супрацьпаставіць.

супрацьпо́тавы, ‑ая, ‑ае.

Які выкарыстоўваецца для барацьбы з патлівасцю. Супрацьпотавыя сродкі.

супрацьпухлі́нны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для лячэння пухлін; які засцерагае ад з’яўлення пухліны. Супрацьпухлінныя сродкі.

супрацьпяхо́тны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для барацьбы з варожай пяхотай і для засцярогі ад яе дзеянняў. Супрацьпяхотныя міны.

супрацьрадыяцы́йны, ‑ая, ‑ае.

Які засцерагае ад уздзеяння радыяцыі. Супрацьрадыяцыйная сістэма.