спа́раны 1, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад спарыць 1.
2. у знач. прым. Аб’яднаны ў пару для сумеснай працы, дзеянняў; здвоены. Па калодкі вязлі калёсы ў жыдкую гразь, пагражаюча рыпелі ў калдобінах восі, і змораныя, спараныя коні ледзь цягнулі драбінкі. Нікановіч.
•••
Спараная язда гл. язда.
спа́раны 2, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад спарыць 2.
спарафі́л, ‑а, м.
Відазменены ліст споравых раслін, на якім развіваюцца споры.
спарафі́т, ‑у, М ‑фіце, м.
Бясполае пакаленне ў цыкле развіцця раслін, якое чаргуецца з палявым.
[Ад грэч. spora — пасеў і phytón — расліна.]
спарахне́ласць, ‑і, ж.
Уласцівасць спарахнелага.
спарахне́лы, ‑ая, ‑ае.
1. Які згніў, ператварыўшыся ў труху. Пахла мохам, грыбамі, спарахнелым дрэвам. Лупсякоў.
2. перан. Састарэлы, драхлы (пра чалавека). [Стары Рыгор:] — Я вось ужо не золата і не серабро, а спарахнелы пень, ледзьве дыхам. Ваданосаў.
спарахне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
1. Згніць, ператварыцца ў труху, пыл. Дзедаўская хата даўно ўжо згніла і спарахнела. Машара. Падумала Марына будавацца. Стары дом спарахнеў ужо. Б. Стральцоў. // перан. Перагарэць (ад перажыванняў). Ад нечаканага гора нешта спарахнела ў Іванавай душы. Быкаў.
2. перан. Састарэць, зрабіцца драхлым (пра чалавека).
спарашутава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак.
Зніжаючыся, паляцець з вельмі малой скорасцю.
спа́рванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. спарваць — спарыць 1.
спа́рвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да спарыцца 1.
2. Зал. да спарваць.
спа́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да спарыць 1.