сінта́гма, ‑ы,
У мовазнаўстве — інтанацыйная і рытмічна арганізаваная група слоў (частка выказвання) з адносна закончаным сэнсам.
[Ад грэч. syntagma — нешта аб’яднанае.]
Verbum
анлайнавы слоўнікТлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Прадмова ∙ Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVuсінтагматы́чны, ‑ая, ‑ае.
сінтаі́зм, ‑у,
Пашыраная ў Японіі рэлігія, у аснове якой ляжыць культ прыроды і продкаў і якая з цягам часу пабыла форму абагаўлення імператарскай дынастыі.
[Ад япон. сінта — шлях багоў.]
сі́нтаксіс, ‑а і ‑у,
1. ‑у. Уласцівыя пэўнай мове спосабы спалучэння слоў у словазлучэнні і сказы, а таксама раздзел граматыкі, які вывучае сказ і спосабы спалучэння слоў у сказе.
2. ‑а. Кніга, падручнік, прысвечаныя вывучэнню дадзенага аддзела граматыкі.
[Грэч. syntaxis.]
сінтаксі́чны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да сінтаксісу.
сінтаміцы́н, ‑у,
Антыбіётык, які выкарыстоўваецца пры лячэнні гнойна-запаленчых працэсаў.
сінтаміцы́навы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да сінтаміцыну, у састаў якога ўваходзіць сінтаміцын.
сі́нтэз, ‑у,
1. Метад навуковага даследавання, які выходзіць з вывучэння прадмета, з’явы ў цэлым, у адзінстве і ўзаемасувязі яго частак;
2. Атрыманне складаных рэчываў з больш простых.
[Ад грэч. sýnthesis — злучэнне, спалучэнне.]
сінтэзава́нне, ‑я,
сінтэзава́ны, ‑ая, ‑ае.
1.
2.
3.