ка́мбій, ‑ю,
Тканка ў сцёблах і каранях голанасенных і двухдольных раслін, размешчаная паміж драўнінай і лубам (абумоўлівае рост у таўшчыню).
[Ад лац. cambium — абмен, змена.]
ка́мбій, ‑ю,
Тканка ў сцёблах і каранях голанасенных і двухдольных раслін, размешчаная паміж драўнінай і лубам (абумоўлівае рост у таўшчыню).
[Ад лац. cambium — абмен, змена.]
камбіко́рм, ‑у;
Прыгатаваная на заводзе пажыўная сумесь сухіх кармоў для жывёлы.
камбіко́рмавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да камбікорму, да вырабу яго.
камбінава́нне, ‑я,
камбінава́ны, ‑ая, ‑ае.
Які з’яўляецца камбінацыяй (у 1 знач.), заснаваны на камбінаванні.
камбінава́цца, ‑нуецца;
1. Спалучацца ў пэўным парадку ў адно цэлае.
2.
камбінава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе;
1.
2.
3.
[Ад лац. combinare.]
камбіна́т, ‑а,
1. Вялікае прамысловае прадпрыемства, якое аб’ядноўвае некалькі прадпрыемстваў, звязаных паміж сабой тэхналагічным працэсам або адміністрацыйна.
2. Адна з форм капіталістычнай манаполіі — аб’яднанне розных прадпрыемстваў з мэтай вядзення канкурэнтнай барацьбы.
3. Аб’яднанне навучальна-выхаваўчых устаноў розных ступеней (напрыклад, інстытута і тэхнікума, дзіцячых яслей і сада) пры заводах, прадпрыемствах.
[Ад лац. combinatus — злучаны.]
камбіна́тар, ‑а,
камбіна́тарскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да камбінатара, уласцівы яму.