Verbum

пра́ўнучка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Дачка ўнука ці ўнучкі.

праўцо́м, прысл.

Абл. У стаячым, вертыкальным становішчы. Асабліва вельмі добрая была каша: паставіш у яе лыжку праўцом — стаіць, паставіш лыжку пад вуглом дзесяць градусаў — стаіць таксама. Карпаў.

пра́ўшчык, ‑а, м.

Той, хто займаецца праўкай, выпраўленнем чаго‑н. Розначытанні як вынік ранняй лексікаграфічнай дзейнасці старажытных праўшчыкаў шырока прыведзены на палях многіх заходнерускіх помнікаў XVI–XVII стст. Суднік.

пра́ўшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да праўшчык.

праф...,

Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню: 1) слову «прафесіянальны», напрыклад: прафгігіена, прафхваробы; 2) слову «прафсаюзны», напрыклад: прафактыў, прафбілет.

прафакты́ў, ‑тыву, м.

Прафсаюзны актыў.

прафа́н, ‑а, м.

Недасведчаны ў якой‑н. галіне чалавек. Ахтан сапраўды разгубіўся. Ліхаманкава думаў, што прапанаваць начальніку, каб пераканаць, што ён і ў гэтай галіне не прафан. Алешка.

[Ад лац. profanus — неазнаёмлены.]

прафанава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прафанаваць.

прафанава́цца, ‑нуюся, ‑нуешся, ‑нуецца; незак.

Зал. да прафанаваць.

прафанава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак. і незак., што.

Апошліць (апашляць), па-невуцку сказіць (скажаць) што‑н. агульнапрынятае (ідэю, вучэнне, твор мастацтва і пад.).